Καλή χρονιά, Νεμεσίτες μου! Κι ας είναι όλο το τάξιμο κι όλη η προσδοκία ακόμα κι αυτή η όμορφη και παράξενη πατρίδα που λέγεται Ελλάδα συρρικνωμένη σε δύο κουλούρια. Προσοχή. Όχι δύο μηδενικά του 2010, αλλά δύο κουλούρια όσα αντέχει λένε οι ξένοι οίκοι να μας επιστρέψει η πατρίς ως αμοιβή για τη δουλειά και τους κόπους μας. Όχι. Αυτή η πατρίδα των δύο κουλουριών δεν είναι για όλους. Είναι απλώς η Ελλάδα των πολλών που ξενυχτάνε στα γραφεία, στα εργοστάσια, στα χωράφια, στα φροντιστήρια, στα νοσοκομεία στην προσπάθεια να επιζήσουν και με ό, τι περισσεύει από δυνάμεις, ανασφάλεια, φόβους, έγνοιες και καπατσοσύνη να ονειρευτούν το αύριο.
Στρογγυλεμένη χρονιά. Στη δεκάδα. Ζυγή αλλά όχι ζυγιασμένη. Στρογγυλή είναι η μπάλα που παίζουν τα παιδιά, στρογγυλή κι η οβίδα ή τα βομβίδια που σκοτώνουν τα παιδιά. Θέμα επιλογής και πολιτικής. Σ’ αυτό το τεύχος το εορταστικό, με την έννοια ότι μπαίνουμε στον δέκατο τέταρτο χρόνο μιας υπέροχης κι οδυνηρής εκδοτικής πορείας, πάλι προσπαθήσαμε να είμαστε ενθαρρυντικά χρήσιμοι και προβλεπτικοί. Έρχεται κύμα καταπάνω μας και δεν είναι για καλό. Τα κλεμμένα δεν επιστρέφονται, τα χαμένα, αν δεν οργανωθούμε πνευματικά και υλικά σε σχήματα και όγκους αντίστασης, δεν θα ξέρουμε πού και πώς να τα βρούμε. Δεν θα φτάσει καμιά ηλεκτρονική διαβούλευση να γεφυρώσει τα χάσματα επικοινωνίας ανάμεσα σε γενιές και γενιές, στον ίδιο τόπο, που επικαλούνται η μία τον Ελύτη, τον Ρίτσο ή τον Γκάτσο κι η άλλη τι είπε ο άγνωστος Χ μετά ή άνευ υπογραφής στο μπλογκ Ψ και στην ιστοσελίδα Ω. Όχι τίποτ’ άλλο δηλαδή, αλλά δεν μπορεί να μη χωράν αυτοί οι ωραίοι τυχαίοι τρεις κι άλλοι χίλιοι δεκατρείς δικοί μας γίγαντες στο καρτούν του ξεπεσμένου θαυμαστού καινούργιου κόσμου.
Οι ανάγκες όμως για φαϊ και παρέα, για ποίημα και χρώμα, για κείνο κει το άλμα το μικρό το μέγα από το τραύμα στο θαύμα είναι όχι απλώς παλιές αλλά πανάρχαια πανανθρώπινες. Έρχεται το 2010. Κανείς δεν μπορεί να το σταματήσει. Το πρόβλημα που μπορεί να προκύψει είναι να τελειώσει και να κοιτάμε τις φάτσες μας στον καθρέφτη και να μη μας αναγνωρίζουμε. Αυτό αν θ’ αποφύγουμε θα τα καταφέρουμε. Και το 2010. Κι ο καθένας κι όλοι μαζί. Κυρίως αυτό το τελευταίο έχει τη σημασία του κι εμπεριέχει τη σωτηρία των πολλών σε βάρος των λίγων κι όχι το αντίθετο, όπως δείχνουν οι… επιτήδειοι σοφοί των ξένων οίκων.
Όταν μιλάν για πτώχευση, ας κοιτάμε καλύτερα πίσω απ’ τη λέξη κρυμμένον αυτόν που σφίγγει το πουγκί του, γιατί θ’ αγοράσει φτηνά κάτι που ξέρει ότι κοστίζει ακριβά. Στην αγορά. Καμιά φορά είναι καλύτερο και πιο κοντά στην ουσία της Αθανασίας για τις συλλογικότητες εκείνο το «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι».
Οι πειθόμενοι είμαστε πάντα εμείς, αγαπημένοι μου συμπολεμιστές. Αυτό το «κείνων» είναι το ζητούμενο και δεν πιστεύω ότι υπάρχει μισός αναγνώστης που μπορεί να το μεταφράσει και να το υλοποιήσει ως Ομπάμα, Αλμούνια, Γιώργος, Αντώνης και οι συν αυτοίς και δη για δυο κουλούρια.